Медицинската јавност внимателно го следи случајот на 63-годишен пациент од Норвешка, познат како „пациентот од Осло“, кој влегол во долгорочна ремисија на ХИВ по трансплантација на матични клетки. Станува збор за исклучително редок исход што повторно го отвора прашањето дали во иднина може да се дојде до поефикасен пат кон лекување на вирусот.
Пациентот првично бил подложен на трансплантација на коскена срцевина поради ретка форма на рак на крвта. Донор бил неговиот брат, кој имал генетска мутација поврзана со отпорност на ХИВ. Токму таа карактеристика се смета за еден од клучните фактори за невообичаениот развој на состојбата по интервенцијата.
Лекарите утврдиле дека по трансплантацијата новите клетки постепено го презеле имунолошкиот систем. Неколку години подоцна, кај пациентот не биле пронајдени функционални траги од активен вирус. Дополнително, и по прекинот на антиретровирусната терапија не се појавиле знаци дека инфекцијата повторно се активирала.
Истражувачите забележале и значително слабеење на имунолошкиот одговор поврзан со ХИВ, што упатува на тоа дека организмот повеќе не реагира на вирусот како претходно. Сепак, експертите нагласуваат дека ова не е метод што може широко да се применува, бидејќи станува збор за исклучително ризична процедура резервирана за тешки и животозагрозувачки состојби.
И покрај тоа, случајот од Осло се смета за важно охрабрување за идните истражувања и за потрагата по побезбедни терапии што еден ден би можеле да понудат трајно решение.
